"เรามีโอกาสผิดพลาดได้บ่อยครั้งเท่าไหร่ เราก็เดินถูกทางมากขึ้นเท่านั้น..."

สายลมที่หวังดี
แอบส่งดอกไม้ไปให้เธอไม่รู้หรอก กับสิ่งดีดีให้เธอเธอไม่รู้
ยังคงปิดบังซ่อนอยู่ เธอไม่ต้องรู้ว่าฉันนั้นคือใคร
ส่งความคิดถึงไปให้เธอไม่รู้หรอก เป็นกำลังใจให้เธออยู่เสมอ
แม้เราไม่ได้พบเจอ อย่าเดาเลยเธอว่าฉันนั้นเป็นใคร

ฉันอาจเป็นสายฝนเมื่อเธอร้อนใจ อบอุ่นเหมือนไฟเมื่อเธอเหน็บหนาว
อาจเป็นคนตรีกล่อมเธอเมื่อเหงา อาจเป็นแสงดาวเมื่อเธอแหงนมอง

แค่เพียงช่วยรับมันไปในทุกทุกอย่าง ก็เพียงต้องการให้เธอมีสุขเสมอ
แม้เราไม่ได้พบเจอ อย่าเดาเลยเธอว่าฉันนั้นเป็นใคร

ฉันอาจเป็นสายฝนเมื่อเธอร้อนใจ อบอุ่นเหมือนไฟเมื่อเธอเหน็บหนาว
อาจเป็นคนตรีกล่อมเธอเมื่อเหงา อาจเป็นแสงดาวเมื่อเธอแหงนมอง

แม้เมื่อถึงเวลาก็จะรู้ เหตุผลที่ฉันนั้นทำให้เธอไป
จะเขียนข้อความหนึ่งไปกับดอกไม้ ให้เธอเรียกฉันว่าสายลมที่หวังดี

ฉันอาจเป็นสายฝนเมื่อเธอร้อนใจ อบอุ่นเหมือนไฟเมื่อเธอเหน็บหนาว
อาจเป็นคนตรีกล่อมเธอเมื่อเหงา อาจเป็นแสงดาวเมื่อเธอแหงนมอง


........................................

ความหวัง เป็นเหมือนกำลังใจ
แต่มันก็จะไม่สมหวังเช่นกัน ถ้ามัวแต่หวังอยู่อย่างนั้น
แต่ก็ใช่ว่า เมื่อก้าวเดินตามฝัน หรือทำตามความหวังแล้ว
มันจะสำเร็จตามที่ใจต้องการเสมอไป
สำหรับบางอย่าง มันก็ต้องเผื่อใจไว้บ้าง
มันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้น มันอาจจะไม่เป็นอย่างนี้
อย่างที่เราต้องการให้มันเป็น


ไม่ใช่ว่าเราไม่ดี
แต่เป็นเพราะว่า เราดีไม่พอ
ก็ไม่ใช่อีกแหละ แท้จริงแล้ว
ก็เป็นเพราะ มันไม่เหมาะสมกับเรา
ไม่ใช่เราไม่เหมาะสมกับมัน
บางสิ่งบางอย่าง เมื่อเราเลือกที่จะเดินตามมัน เพื่อไขว่คว้าหา
ก็ต้องทำให้เราพบกับความผิดหวังอยู่เรื่อย


แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจบ
หรือหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง
บางที ความมั่นใจ หรือการตั้งความหวังไว้สูงมาก
ก็อาจจะเป็นดาบที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเราเองได้เหมือนกัน
แม้บางครั้ง ต้องพบกับความผิดหวังจากสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
ก็อย่าถึงกับร้องไห้เสียใจ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ
หรือทำร้ายตัวเองทางอ้อมเลย
.......................................
.......................................

จะมีใครบอกเราว่าไร้ค่า

คงไม่ด้อยราคาเท่าใจนี้

จะมีใครบอกเราว่าไม่ดี

แต่คุณค่าเหล่านี้อยู่ที่ใจคุณ

จะมีคนร้อยคนบอกมีค่า

แต่ใจไร้สิ่งที่ปรารถนามาเกื้อหนุน

จะดีหรือร้ายอยู่ที่ใจของคุณ

ตอบตัวเองตอบใจคุณก่อนตอบใคร

เคยถามตัวเองหรือเปล่า ว่าทุกวันที่ผ่านไปของชีวิต
ได้ทำอะไรที่มีความสุขจริงๆแค่ไหน

เคยรู้สึกไหมว่า ทำไมต้องมานั่งทำอะไรวันแล้ววันเล่า ซ้ำซากไม่จบสิ้น
ทั้งที่ในใจคิดอยากไปไหนไกลๆ
ทำตัวง่ายๆสบายๆ หายใจโล่งปอด
อยู่กับคนที่รัก อ่านหนังสือดีดีสักเล่ม นอนฟังเพลง
และได้คุยกับใครสักคนที่อยากคุย..

มีสักกี่คนที่มีความสุขกับการใช้เวลา ทุกวันมีแต่เรื่องต้องทำ
ไม่ทำก็เหมือนไม่รับผิดชอบ
ไม่คิดถึงความก้าวหน้า ไม่ทะเยอทะยาน ไม่เป็นคนเก่ง.

เพราะการเป็นคนเก่งที่ใครๆยอมรับ คือคนที่ทุ่มเท
ให้กับอะไรสักอย่างที่เขาทำแล้วประสบผลสำเร็จ

ทุ่มเทจนบางครั้งหลงลืมการเป็นชีวิต
ลืมนึกไปว่า ที่เหนื่อยล้าแทบด่าวดิ้นทุกวันนั้น
ทำเกินไปกับการเป็นชีวิตหนึ่ง..

เวลาที่มีอยู่ อาจมีแค่นาทีนี้
ไม่มีนาทีต่อไปให้ต่อสู้กับอะไรอีก อาจหลับแล้วไม่ตื่น
อาจไม่มีพรุ่งนี้ให้ลุกมาโต้เถียงกับใครๆ
ลืมนึกไปว่า เกิดมามีแต่ตัว แล้วก็กลับไปแต่ตัว

ทำไมไม่ใช้เวลาให้มีความสุข
กับการทำสิ่งดีดี คิดดีดี
และทำดีกับคนด้วยกัน......

จริงแล้ว ความสุขหาง่าย เกิดง่าย ถ้าเพียงแต่อยากมีความสุข...
แต่ทุกคนกลับทำแต่สิ่งที่เกิดทุกข์
ลืมเวลาแห่งความสุขที่ควรได้ใช้...กลับใช้เวลาในบ่วงทุกข์ยาวนาน
..ด้วยการดิ้นรนจนเหนื่อยล้า..

ทั้งๆที่แค่เพียงมีที่ให้นอนหลับ มีอาหารให้กินอิ่ม
และตื่นมายิ้มให้แก่กัน..
เท่านี้ความสุขก็อยู่ในเวลา
และไม่นึกเสียดายถ้าจะไม่มีนาทีต่อไปให้ได้ใช้อีก...