อีกซีกหนึ่งของความเหงา
อาจทำให้เราได้พบความรื่นรมย์
จากสิ่งที่ไม่น่ารื่นรมย์
................................
คุณเหงาบ่อบไหม?...
มีใครกันบ้าง...ที่ชอบอยู่กับความเหงา
ถ้าคุณเป็น...นั่นคงเพราะคุณรู้จักความเหงาดีพอ
แต่ถ้าหากคุณเหงาและกำลังรู้สึกทรมานกับมันอยู่ละก็
นี่อาจเป็นโอกาสดีที่จะได้ลองตีซี้กับความเหงาดูสักตั้ง!

ถ้าหากวันนี้ คุณคิดว่าความเหงาคือ การขาด...
ชีวิตของคุณก็คือยังไม่เต็ม แล้วความรักใช่ไหม...?
คือสิ่งที่คุณคิดว่าสามารถทดแทนความว่างเปล่าตรงนั้นได้
หากความรัก...เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิตได้จริง
การรักตัวเองน่าจะเป็นประตูบานแรกของความรัก
แม้เราจะรู้... แต่เรากลับมองข้าม และมองหาสิ่งที่ยากกว่า
นั่นคือการแสวงหาและพึ่งพิงสิ่งที่อยู่ภายนอกแทน
ทั้งๆที่การจัดการความรู้สึกภายในใจเราเองนั้น เ
ป็นสิ่งที่สำคัญมากกว่า และที่สำคัญเชื่อมั่นได้มากกว่า

และเมื่อเราละเลยจุดนี้ ความทุกข์ทรมานที่รุมสุมอยู่ในใจ
จึงผลัดดันให้เราต้องการ "เพื่อน" 
ต้องการคนที่อดทนฟังความรู้สึกของเรา
 คนที่คอยปลอบประโลมให้กำลังใจ
และตำหนิติเตียนเราได้แบบตรงไปตรงมา
และใครคนนั้น...จะเป็นใครอื่นไปไม่ได้
นอกจาก "เขา" หรือ "เธอ" คนนั้นเพียงคนเดียว...

เป็นเรื่องที่น่าตั้งคำถามอย่างมากว่า ในจำนวนคนหกพันล้านคนในโลก
 มีเพียงคนคนเดียวเท่านั้นหรือ ที่ทำให้ชีวิตเรามีความหมาย...
และเพราะความเชื่อนี้หรือเปล่า
ที่ทำให้เราผูกติดอยู่กับใครบางคนจนใจขาดอิสรภาพ
และคิดไปว่าเราคงไม่สามารถใช้ชีวิตได้ด้วยตัวของเราเอง?

สิ่งที่เราเรียกร้องเพื่อมาชดเชยความเหงาอาจเป็นเพียงแค่ "ส่วนเกิน"
ที่เราตีค่าผิด คิดว่ามันเป็น "ความจำเป็น" ในชีวิตเราเรียกร้องความรักจากใครๆ
โดยลืมนึกไปว่า เราเองนั้นก็สามารถสร้างความรัก
และบ่มเพาะความสุขส่วนตัวในชีวิตตัวเองได้เหมือนกัน

เราลืมคิดไปว่าถึงแม้ใครๆนั้นจะปฏิเสธเราแต่ตัวเรานั้นต้องไม่ปฏิเสธตัวเอง
และเรา...ก็เยียวยาความเหงาได้ด้วยตัวเราเอง
โดยไม่ต้องไปพึ่งใคร แต่เรากลับอยากได้มากกว่า... มากกว่าที่ธรรมชาติให้มา

ฉันเอง...ไม่ได้มองว่า ความเหงาเป็นความรื่นรมย์
แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าซึกหนึ่งของความเหงา ได้กลายเป็นแรงผลัดดันให้ฉันได้เข้าใจ ไ
ด้ทำอะไร หลายๆอย่าง และที่ไม่น่าเชื่อคือ...
ทำให้ฉันได้พบความรื่นรมย์จากสิ่งที่ไม่น่ารื่นรมย์ ฉันจึงไม่แปลกใจเลย
เมื่อรู้ว่า ผลงานชั้นดีมากมายที่เกิดขึ้นจากศิลปินหลายๆท่าน
ล้วนแล้วแต่มีเบื้องหลังมาจากความเหงา...ที่แอบซ่อนอยู่

ถึงแม้ ความเหงา ทีฉันและคูณแต่ละคนกำลังพบเจอในวันนี้
จะมีที่มาที่ไปแตกต่างกัน แต่ที่เหมือนกันแน่ๆ คือมันคงไม่ยามจากพวกเราไปง่ายๆหรอก
ตราบเท่าที่เรายังต้องอยู่บนโลกใบนี้...โลกใบที่แต่ละคนเช้าเกียร์ถอยไม่เป็น
แถมยังมีคติประจำใจที่ว่า "ช้า...โดนแซง"
หรือแม้แต่การต้องอยู่ทามกลางคนที่บอกว่า "รักคนอื่น"
แต่ความเห็นแก่ตัวก็ไม่ได้ลดน้อยลงเท่าไหร่

อย่างนี้แล้ว เราจะทำอะไรกับ "ความเหงา" ได้ดีไปกว่าตีสนิทกับมันไปเสียเลยล่ะ...คุณว่าไหม?

                                                        (ถ้ามันเหนื่อยเกินไปก็พาหัวใจกลับบ้าน)